Tam nad Wisłą w dolinie siedziała dziewczyna
            Była piękna jak różowy kwiat
            Kwiaty i róże zbierała sobie
            Wiła wianki i rzucała je do falującej wody
            Wila wianki i rzucała je do wody.
                    A gdy ona nad Wisłą te wianki wiła
                    Przyszedł do niej żołnierzyk młody
                    Miła ach miła tak rzecze do niej
                    I udała się z niewiernym żolnierzykiem w świat daleki
                    I udała się z niewiernym we świat.
            Nie minęło więcej jak dziewięć miesięcy
            Siedzi ona nad Wisłą – płacze
            Miłość ach miłość zdradziłaś ty mnie
            I rzuciła się z rozpaczy do tej falującej wody
            I rzuciła się z rozpaczy do wody.

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here